معلم خصوصی فیزیک در اصفهان

این کلیه دی اکسید کربن دنیا کجا می‌رود؟ پژوهشگران سال‌ها بدین معمای بوم‌شناختی (اکولوژیک) اندیشیده‌اند. آدم با سوزاندن سوخت‌های فسیلی، میلیاردها تُن کربن به طور دی اکسید کربن در جو رها ساخته معلم خصوصی فیزیک در اصفهان میباشد.

در صورتی همگی‌ی این گاز در هوا میماند دردسرهای فراوان به توشه می آورد که به عنوان مثال‌ی آنها حبس گرما و سرعت بخشیدن فراوان به مراحل گرم شدن سیاره میباشد که پیش از اینً مسئولیتش را به دوش آن انداخته‌اند.

ولی حقیقت این میباشد که قسمت عمده‌ای از این گاز به طور مرموزی ناپدید گردیده است. لی کلینجر (از راس ملی تحقیق جو در کلرادوی امریکا) خاطرنشان کرد: «حال و روز دی اکسید کربن، طاقت فرسا نامتعادل میباشد، و خیلی بیشتراز آن‌چه می‌اقتدار اکانت کرد رها میشود.» پژوهشگران، چگونگی ناشناخته‌ای را که بیش‌ترین نصیب ناپدید شدن را در بر می گیرد «نهانگاه» کربن می‌نامند که جستجوی آن چیزی بیش تر از کنجکاوی صرف میباشد.
هم‌پای صورت به دست آوردن فشار میان‌المللی در جانب‌داری از برقراری محدودیت جهانی بر پراکندن دی اکسید کربن، از پژوهشگران مراد گردیده‌است مقادیر آتی‌ی این گاز را پیش‌بینی نمایند. پیش‌بینی‌های قابل متکی بودن اهمیتی حیاتی دارا هستند، چون محدودیت‌های خاطر گردیده به هزینه‌ی بی حدو حساب و نیروی انسانی متعددی نیاز خواهند داشت. محققان میگویند تا نهانگاه کربن یافت نشود ، اینگونه دقتی قابلیت نخواهد داشت.
فرضیه‌ای که بیش‌خیس هشدار دهنده میباشد وجود انباری از پاره ای فراوان از دی اکسید کربن در جایی از سیاره میباشد که قابلیت داراست به‌دنبال روی‌اعطا کردِ محرکی ناگهان آزاد گردد و خطرهای بالقوه سهمگینی را در پی داشته باشد. کریتس مور، آنالیز کننده‌ی دور و بر زیست، می‌خاطرنشان کرد: «در حالتی‌که نمی‌دانید آن رمزِ طناب چیست نباید آن را بکشید.» وی خیال آرم ایجاد کرد که‌این‌سیرتکامل وجود ندارد که همگی‌ی روی‌دادهای طبیعی تدریجی باشند، مثلا آب که از نقطه‌ی بحرانی سپری شد بخار میگردد، یا این که بهمن، آهسته نمی‌لغزد بلکه ناگهان همگی چیز را به هم می‌ریزد، و برق، هوا را آنی می شکافد خیر به ندرت.
یک کدام از جاهای رهایی ناگهایی دی اکسید کربن، اقیانوس میباشد که سال‌ها کربن را در ژرفای خویش حل نموده است. دیوید گلاور (از مؤسسه‌ی اقیانوس نگاری وودز هول امریکا) اذعان کرد: «اینجانب تمایل ندارم هشدار دهنده باشم، البته در صورتی‌که اقیانوش آغاز به گرم شدن نماید ممکن میباشد این کربن آلی حل گردیده تجزیه گردد و مقدار فراوانی دی اکسید کربن رها سازد. وجود این قابلیت و امکان به طور کاملً معین میباشد ولی به بازرسی بیش‌تری نیاز داراست چون بهتر شناخته نشده میباشد.»
اینگونه فورانی خیالی، فاجعه‌ی جهانی دامنه‌داری را تداعی می‌نماید که در مقیاسی بسیار خرد‌خیس در سال 1986 میلادی در دریاچه‌ی نیوس کامِرون صورت اعطا کرد.

این کلیه دی اکسید کربن دنیا کجا می‌رود؟ پژوهشگران سال‌ها بدین معمای بوم‌شناختی (اکولوژیک) اندیشیده‌اند. آدم با سوزاندن سوخت‌های فسیلی، میلیاردها تُن کربن به طور دی اکسید کربن در جو رها ساخته معلم خصوصی فیزیک در اصفهان میباشد.

در صورتی همگی‌ی این گاز در هوا میماند دردسرهای فراوان به توشه می آورد که به عنوان مثال‌ی آنها حبس گرما و سرعت بخشیدن فراوان به مراحل گرم شدن سیاره میباشد که پیش از اینً مسئولیتش را به دوش آن انداخته‌اند.

ولی حقیقت این میباشد که قسمت عمده‌ای از این گاز به طور مرموزی ناپدید گردیده است. لی کلینجر (از راس ملی تحقیق جو در کلرادوی امریکا) خاطرنشان کرد: «حال و روز دی اکسید کربن، طاقت فرسا نامتعادل میباشد، و خیلی بیشتراز آن‌چه می‌اقتدار اکانت کرد رها میشود.» پژوهشگران، چگونگی ناشناخته‌ای را که بیش‌ترین نصیب ناپدید شدن را در بر می گیرد «نهانگاه» کربن می‌نامند که جستجوی آن چیزی بیش تر از کنجکاوی صرف میباشد.
هم‌پای صورت به دست آوردن فشار میان‌المللی در جانب‌داری از برقراری محدودیت جهانی بر پراکندن دی اکسید کربن، از پژوهشگران مراد گردیده‌است مقادیر آتی‌ی این گاز را پیش‌بینی نمایند. پیش‌بینی‌های قابل متکی بودن اهمیتی حیاتی دارا هستند، چون محدودیت‌های خاطر گردیده به هزینه‌ی بی حدو حساب و نیروی انسانی متعددی نیاز خواهند داشت. محققان میگویند تا نهانگاه کربن یافت نشود ، اینگونه دقتی قابلیت نخواهد داشت.
فرضیه‌ای که بیش‌خیس هشدار دهنده میباشد وجود انباری از پاره ای فراوان از دی اکسید کربن در جایی از سیاره میباشد که قابلیت داراست به‌دنبال روی‌اعطا کردِ محرکی ناگهان آزاد گردد و خطرهای بالقوه سهمگینی را در پی داشته باشد. کریتس مور، آنالیز کننده‌ی دور و بر زیست، می‌خاطرنشان کرد: «در حالتی‌که نمی‌دانید آن رمزِ طناب چیست نباید آن را بکشید.» وی خیال آرم ایجاد کرد که‌این‌سیرتکامل وجود ندارد که همگی‌ی روی‌دادهای طبیعی تدریجی باشند، مثلا آب که از نقطه‌ی بحرانی سپری شد بخار میگردد، یا این که بهمن، آهسته نمی‌لغزد بلکه ناگهان همگی چیز را به هم می‌ریزد، و برق، هوا را آنی می شکافد خیر به ندرت.
یک کدام از جاهای رهایی ناگهایی دی اکسید کربن، اقیانوس میباشد که سال‌ها کربن را در ژرفای خویش حل نموده است. دیوید گلاور (از مؤسسه‌ی اقیانوس نگاری وودز هول امریکا) اذعان کرد: «اینجانب تمایل ندارم هشدار دهنده باشم، البته در صورتی‌که اقیانوش آغاز به گرم شدن نماید ممکن میباشد این کربن آلی حل گردیده تجزیه گردد و مقدار فراوانی دی اکسید کربن رها سازد. وجود این قابلیت و امکان به طور کاملً معین میباشد ولی به بازرسی بیش‌تری نیاز داراست چون بهتر شناخته نشده میباشد.»
اینگونه فورانی خیالی، فاجعه‌ی جهانی دامنه‌داری را تداعی می‌نماید که در مقیاسی بسیار خرد‌خیس در سال 1986 میلادی در دریاچه‌ی نیوس کامِرون صورت اعطا کرد.